14-06-10

Terug in beeld


Hèhè,

terug van (lang) weggeweest.
Laatste item was van 28 april.
Sinds onze opstart eind 2008 de langste stilte-periode.



strandwandeling naar verre einders alleen verder naar ...



Terug van ..
       een ontzettend lange strandwandeling, zo leek het.
Zo eentje waar je haren door een forse zeebries volledig in de war komen,
terwijl je gedachten alle kanten opgaan en je ongestoord vele levensvragen door je hoofd kan laten woelen.
Een heel stuk meegewandeld met een dierbaar iemand die uiteindelijk alleen verder ging om nooit meer terug te komen.
Dan merk je dat het leven is zoals langs de vloedlijn wandelen op een glooiend strand. Je kiest de route langs de vloedlijn om niet in het losse zand te ploeteren.
Je wordt door het opkomende water gedwongen om het golfpatroon te volgen. Heb je geluk en is het ritme van het leven gelijklopend met het terugtrekken en opkomen van de golven over de hoogtes en laagtes van het strand, dan loop je toch bijna een rechte lijn. Heb je pech en werken ze mekaar tegen, dan loop je kilometers verder om even ver te geraken omdat de opkomende golven je in de laagtes ver terug het land opdringen en het terugtrekkende water op de hoogtes je weer ver terug naar zee zuigt.
Misschien raak je zelfs ingesloten en kom je niet verder. De ander staat, zonder dat je weet hoe en waarom, plots alleen aan de andere kant en wandelt eenzaam verder zonder dat je hem kan toeroepen, helpen of terughalen.
Uiteindelijk zie je hem steeds zwakker, soms verdwijnend in zo'n laagte en het spel van de opkomende golven, dan merk je dat ie veel meer landinwaarts weer verschijnt om tenslotte als klein puntje uit te doven.

'n Eer om dat stuk te mogen meewandelen en dat heeft me een tijdje bezig gehouden.




beeldje van eind september 2009zo ziet het er nu uit



Terug van ..
      bouwkamp, zo heette het destijds toch als je tijdens de schoolvakanties ging helpen bij de Bouworde.
Nu dus enkele weken meegeholpen aan de bouw van een nieuwe uitkijkplek in de buurt van de 'eerste thuishaven'.
Ook al heb ik niet zelf gemetseld, ik kan toch zonder blozen zeggen dat ik elke steen heb vastgehad. ( wel 'n groot formaat, maar toch het waren er veel! )
Misschien dus dat er in de toekomst ook al eens een mooi of zwaarbeladen binnenschip in beeld komt.
Of een mooi beeld met opspattend water van flitsende paddels bij een trainingstart van de NWC-kayakkers voor het terras ...
Naargelang je ouder wordt zoek je het misschien toch dichter bij huis.


uitkijkpostzicht op onze echte 'thuishaven' met vreemd bezoek




GammonLite op kerstdag 2009en zo staat ie er vandaag te wachten

En...
kon ik vorig jaar al niet begrijpen dat Gammon-Lite pas begin mei op het water lag,
dit jaar is ie net van z'n winterstaanplaats verhuist naar de takelplaats voor jaar-behandeling van het onderwaterschip.
En dat moet dus nog gebeuren ...

Commentaren

terug van weg geweest Ha de Swa,

Ik moet zeggen, de kunst voor het dichten heb je niet verleerd! Een indrukwekkend stukje tekst. Jacques Brel zou het met al z'n zeemijlen niet beter gedaan hebben. En wat het laatste betreft. Misschien zit er nog wel eens een tochtje met je kajak in. De spieren zijn in ieder geval getraind. Hop, alweer een boot extra waarmee je kan vechten bij de keuze van welke aan te spreken op je vaardagen.
Stephan

Gepost door: stephan | 15-06-10

De commentaren zijn gesloten.